Fyrsta hjálp

Jæja það virðist aðeins vera að hlýna hjá okkur. Amk var ekki eins kalt í dag og hefur verið undanfarna daga. Bara að það fari að vora!!! Inga sorrý, engan snjó, bitte nicht.....

Fjölskylda Alexander Eck skrapp til Detmold um helgina. Helga og Nína fóru með lestinni því Alex var búinn að skrá sig í hlaup sem fram fór á laugardeginum kl.15:00. 10 km hlaup í ískulda, á hálkublettum og alles. Hann var ekki mjög ánægður með árangur sinn en mér finnst bara frábært hvað hann er íþróttalega duglegur maðurinn minn. Ég kemst sko ekki með tærnar þar sem hann er með hælana. Auðvitað allt spurning um forgangsröðun og mikilvægi. Ég hreyfi mig óreglulega en hreyfi mig þó. Hann hreyfir sig reglulega óreglulega og af mun meiri alvarleika en ég. Fyrir utan það, er hann með stærri lungu en ég og það munar nú ansi mikið um það!!!

Alex kom svo um kvöldið, búinn að hlaupa 10 km og keyra 200. Við fórum til Pirjo og Martin þar sem við byrjuðum vel heppnaða dvöl á að skreppa í gufuna þeirra. Þetta er auðvitað lúxus að hafa svona hægindi heima hjá sér, hvort sem er pottur eða gufa, æði.... Þetta er auðvitað draumur sem við óskum að geta uppfyllt í húsinu sem við ætlum að byggja okkur. Það er bara verst að til að koma öllu því fyrir sem við óskum okkur, gætum við byggt hús sem væri með tvöfaldan fermetrafjölda! Þannig að við byrjum bara á því sem við teljum mikilvægast, skynsöm ekki satt.

Nína fékk að gista hjá Rominu, skólavinkonu sinni frá skólatíð í Detmold. Það var vitanlega brjálað stuð hjá þeim vinkonunum og engin gleði þegar ég kom að sækja Nínu. En einhverntíma tekur allt enda og nú er bara að skipuleggja hvenær hægt er að hittast næst. Ég er mjög ánægð með að þær séu svona duglegar að halda vinskapnum, skrifa bréf og hringjast á og kjafta lengi lengi.

Á föstudeginum s.l. fékk Nína einkunnir sínar fyrir fyrsta hálfa árið sitt í nýja skólanum ,,Gymnasium". Við vorum mjög ánægð með árangurinn. Það er alltaf talað um að krakkarnir "falli" smá í einkunn og í sumum fögum var það raunin en samt allt innan marka og hún var sjálf mjög ánægð með sig og það er nú líka mikilvægt. Í dag var svo skólafrí og á morgun byrjar nýja skólaönnin sem endar 23.júní. Spennandi hvernig þetta verður. Þetta fyrsta hálfa ár í nýja skólanum er búið að reyna mjög á okkur Nínu, mig meina ég þar með. Þetta er virkilega mikil breyting fyrir krakkana, þau eru með sér kennara í hverju fagi og þurfa að hluta til að skipta um stofu eftir því hvaða fag þau fara í. Þau þurfa að taka allar bækur með heim og skipta um bækur í töskunni eftir því hvaða fög eru hvern dag og svo framvegis. Stundum er taskan ansi þung og allt of þung fyrir krakkana að mínu mati. Svo þarf hún að fara með leikfimisföt (vissulega) þegar það er leikfimi og það er ákkúrat leikfimi sömu daga og er tónlist og þá þarf hún að fara með fiðluna. Þetta allt á hjólið og svo af stað, ansi strembið suma daga..... Svo er ekki alltaf látið vita þegar er próf þannig að sumir eru það sniðugir að þeir undirbúa sig á hverjum degi fyrir eitthvað fag, eins og það sé að koma próf. Það þarf að hlutsa virkilega vel eftir því hvað kennarinn segir til að "lesa" á milli línanna hvort það gæti komið próf á morgun. Ansi strembið... En svona er þetta hér í þessari tegund af skóla. Hún er orðin virkilega spennt fyrir því að flytja heim til að komast í íslenska skólakerfið þar sem er líka matreiðsla og handavinna og annað slíkt. Hún er með tónlist og listgreinar en það er líka farið í sögu málaralistar, ekki bara verið að gera skemmtilega hluti.

Ég var búinn að skrá mig á námskeið í dag og á morgun hjá Rauðakrossinum, á fyrstu hjálpar námskeið. Þannig að Nína var ein heima í allan dag, horfandi á vídeo og hafandi það huggulegt. Reyndar fór hún eftir kl.13 til vinkonu sinnar að leika þannig að það var ekki svo leiðinlegt. Ég skemmti mér konunglega á rauðakross námskeiðinu, alltaf jafn gaman að æfa sig í hjartahnoði og í öndunaraðferðinni. Ég hélt að það væri hætt að láta mann anda munn við munn? Kannski mismunandi eftir löndum??? Amk kenna þeir hér að maður eigi að anda 2 og hnoða 15 sinnum. Sem betur fer hef ég ekki þurft að nota þessa kunnáttu mína í daglegu lífi, fyrir utan í vinnu. Vonandi verður það áfram svoleiðis að ég lendi ekki í slysi, ég mundi auðvitað hjálpa, ekki spurning en bara betra að engin þurfi að slasast.

Maður á að endurnýja fyrstu hjálpar námskeiðs kunnáttu sína á tveggja ára fresti. Ert þú búinn að því? Það eru fimm ár síðan ég fór á mitt seinasta námskeið sem er því miður þá útrunnið......