Nágrannaforvitni
Það er sérstakt í Þýskalandi, það er ég viss um. Við erum í miklu þéttbýli hér í Coesfeld. Erum vön að búa alltaf nálægt fólki. Höfum aldrei átt heima í sveit eða langt frá byggð þannig að þetta er ekki nýtt fyrir okkur. Þessi vissa forvitni nágrannanna fer í taugarnar á mér. Ég vona að fólk sé að kíkja og spá bara ómeðvitað inn til manns og fylgjast með manni. En við lentum í því á laugardaginn þegar Pirjo og Martin vinir okkar komu í heimsókn að hundurinn þeirra (sem var líka með) fór út í garð hjá okkur, slapp framhjá okkur og kúkaði í beðið hjá nágrönnunum okkar. Nóg um það. Við erum heppinn með nágranna, þau eru hjálpsöm og viðkunnarleg. En þessi nálægð, henni þarf að venjast.

Nína fer í skólaferðalagið á miðvikudag, hjólaferð sem tekur þrjá daga og það er búið að spá skúrum á köflum. Í dag er þýskupróf, skrifa texta við myndasögu. Á morgun er reikningspróf. Hún er öll að koma til núna eftir að hún byrjaði á sýklalyfi nr.2 og þetta verður orðið fínt þegar hún fer í ferðina.

Ég er svo slöpp, held að hvítvínið sem við drukkum á laugardaginn hafi verið eitthvað of gerjað eða eitthvað. Sló svo á magann á mér að ég var alveg eftir mig í allann gærdag. Var feginn þegar ég fór upp í rúm að sofa í gærkvöldi.