Börn náttúrunnar

Sigmundur Ernir skrifar um ófrið bernskunnar í fréttablaðinu í vikunni, þar opinberar hann skoðun sína á tíðarandanum í dag og ég ætla að taka nokkur brot úr þessari grein því mér þykir hún merkileg. Ekki endilega endurspegla mína skoðun en merkileg eins og sú ágæta bók sem hann gaf út nú fyrir jól, ekki orð um það meir.

Menn lögðu talsvert á sig til að misskilja orð biskups og forsætisráðherra frá því um áramótin. Í þessum pistlum hefur áður verið vikið að einni stærstu þjóðfélagsbreytingu síðustu alda sem fólst í útrás konunnar. Á nokkrum árum hurfu húsmæðurnar af heimilunum - og eftir stóðu lyklabörnin og nýr þjóðfélagshópur sem hafði ekki áður verið skilgreindur; millihópurinn.
Skyndilega myndaðist vík á milli foreldra og barna - fjölskylduböndin trosnuðu og heimilið varð ekki lengur sama félagsheimil kynslóðanna og það hafði verið um aldir.
Traustið breyttist í tómarúm sem fyllt var smám saman af allskonar afþreyingu; ofurskipulagðri og aðkeyptri. Í hverjum skólabekk í grunnskólum landsins má ætla að fimm til sjö krakkar óttist framtíðina; telji sig ekki hæfa til að takast á við lífsflækjurnar og linnulausa keppni við tíma, fjármuni og feril sinn í starfi, leik og ástum.
Börnin okkar fá meira en þau biðja um. Það er verið að drekkja þeim í neyslu; síkvikum efnisheimi. Þau eru ekki látin í friði. Ekki eina sekúndu.
Sérfræðingar hafa reiknað það út að foreldrar eru líklegastir til að falla fyrir óskum millihópsins. Þeir hafa vit fyrir börnum fram til sjö ára aldurs og reyna að halda aftur af fyrirgangi unglinganna sinna, en bráðna fyrir millihópnum; pakka honum innn í umbúðaþjóðfélagið með dekri og dauðum hlutum. Og sérfræðingar hafa líka komist að því að enginn aldurshópur getur stýrt foreldrum sínum betur en millihópurinn - the tweens - sem allt er fyrirgefið, þar á meðal frekjan og forherðingin sem smám saman mengar þennan magnaða markhóp.
Óttinn við að eignast ekki eitthvað í viðbót - ja, hann getur verið yfirþyrmandi.
Leikföng samtímans eru einnota! Við, foreldrar erum upptekin við aðra hluti en varveitingu gamalla gilda; svo sem af yfirdrættinum, húsnæðisvöxtum, yfirvinnumöguleikunum.
Allt hitt er spurning um pössun.

Já góður endi hjá honum en mér finnst ekki slæmt að það sé verið að hafa fyrir börnunum, að mínu mati eru aðrar hættur í nútíma þjóðfélagi en voru áður, þegar hann Sigmundur var krakki, t.d. misnotkun er algengari (n.b. etv bara meira opinbert), hvarf á börnum sem og óþokkar með eiturlyf og eflaust margar aðrar hættur. Þá finnst mér betra að barn mitt sé í skipulögðum æfingum í hinu og þessu, fari að hitta vinkonu og sé í prógrammi. Vissulega er ég á móti því að foreldrar séu mikið utan heimilis, mér finnst að börn ættu að geta gengið að einhverjum fullorðnum vísum þegar þau koma heim úr skólanum, mér finnst það sjálfsagður hlutur. Kannski er það frekar metnaðargirni okkar foreldranna, að eignast allt sem veldur því að við gerum börn okkar svona neyslufíkn?