ó mæ got, hvað ég verð feginn þegar ég hætti að vinna. Ég er búin að þróa með mér svona antifatisma á vinnuna og allt sem henni viðkemur, ég fer bara nánast í tilfinningalegt óástand þegar ég hugsa til þess að hafa þraukað þetta svona lengi. Ég sver það, þetta er ómannréttindalegasti vinnustaður sem ég hef unnið á og hef ég nú unnið á þeim mörugum. Ég vann nú lengi sem ungur unglingur hjá afa mínum og ömmu í úraverslun og þar var ég í góðri vinnu, svo vann ég í sjoppu, skaganesti, svo í skúringum í bókasafnshúsinu á Akranesi. Svo á pósthúsinu, á ´Sjúkrahúsi Akraness í eldhúsinu, ntt í uppvaski, á saumastofu 66 gráður norður sem einu sinni var í Nettóhúsinu, svo á Elliheimilinu í eldhúsinu, á Akraborginni sem þerna og í hjúkrunarstörfum á enn öðrum stöðum en þetta var allt nema kannski saumakonuvinnan, vinnur sem ég mundi á hverri stundu taka fram yfir núverandi vinnustað. Já svona er lífið. En ég á nú bara eftir tvo vinnudaga og svo er bara partý, já eða bara fyllerí eða eitthvað, ég veit eiginlega ekki hvað ég á af mér að gera eftir vinnu á föstudaginn..... Uppástungur eru vel þegnar. Ég held að þetta sé líka streituvaldur í samskiptum mínum við ykkur í gegnum bloggið og þess vegna verðið þið líka glöð þegar ég hætti að vinna.

Ég er nú kannski smá að ýkja en það er alltaf einhver sannleiksmoli í því sem maður segir, held ég fram amk.

Talaði við Alex í gærkvöldi og í morgun, hann er búinn að vera smá lasinn, þessi elska, kvefaður í kuldanum í Genf, það er ekki tekið út með sælunni að vera svona alltaf í útlöndum... látið mig þekkja það. En hann er á batavegi, búinn að vera duglegur að fara í sánu sem er á hótelinu.

Nú er ég að bíða eftir að Nína komi heim, það var reikningspróf aftur í dag, vonandi gekk henni vel þessari elsku. Sjáum til með það. Jæja nöldurkerlingin biður að heilsa.....(arg, arg...)